«Τα βήματα που χάραξε μ' ασβέστη ο νεαρός Γρηγόρης στο τσιμέντο του πατρικού του σπιτιού στην Άσσια, απλώθηκαν σ΄ ολόκληρο το νησί και χορεύονται σήμερα από χιλιάδες νέους και νέες...»   


Ο Γρηγόρης Κωνσταντή Ασσιώτης γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1933, στο χωριό Άσσια της επαρχίας Αμμοχώστου, από φτωχούς γονείς γεωργούς.  Ήταν το πέμπτο παιδί της οικογένειας, ενώ μετά από αυτόν γεννήθηκαν ακόμη τρία κορίτσια.  Σύνολο, οκτώ παιδιά, δυο αγόρια και έξι κορίτσια.

Απόγονος οικογένειας με παράδοση στη μουσική και τον χορό, γεννήθηκε και ζυμώθηκε μέσα σ' όλα αυτά που σε τελευταία ανάλυση διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του, καθορίζοντας σε μεγάλο βαθμό τα ενδιαφέροντά και τη μετέπειτα πορεία του.  Ο πατέρας του, οι αδελφές του, αλλά ιδιαίτερα η μάνα του που κληρονόμησε από τον δικό της πατέρα το ταλέντο μα και την αγάπη και το πάθος για τον χορό, μεταλαμπάδευσαν στο μικρό Γρηγόρη τη φλόγα για τους κυπριακούς παραδοσιακούς χορούς.  Μια φλόγα που σιγόκαιγε στα νεανικά του στήθια κι αργότερα με την πρώτη ευκαιρία έγινε πυρκαγιά που τον συνεπήρε και συνάμα σημάδεψε για πάντα την υπόλοιπη ζωή του...   

«Χόρευκε καλά Γληόρη, τζιαι εννά σε πλουμίσουμεν».  Ήταν η μόνιμη επωδός που άκουε ο Γρηγόρης από πολύ μικρός από τον κόσμο, κι από τότε τον συνόδευε  σε κάθε του βήμα...   

«Όταν χόρευε ο Γρηγόρης, δεν πατούσε στη γη.  Πετούσε. Όλο λεβεντιά και χάρη. Και τσαχπινιά.  Ήταν σαν τον αητό!  Περήφανος και καμαρωτός.  Αγέρωχος.  Δεν χόρταινες να τον βλέπεις...»  Μας είπαν πολλοί που είχαν τη τύχη να το δουν να χορεύει στα νιάτα του.

Ο χορός - όπως λέει ο ίδιος - πάνω απ' όλα είναι έκφραση...  Είναι ένας συνδυασμός μουσικής και κίνησης που εξωτερικεύει ταυτόχρονα ιδέες, επιθυμίες και συναισθήματα.

Ο χορευτής «πατά»  πάνω στον ρυθμό...  Γι' αυτόν δεν έχουν σημασία τα λόγια ή η μελωδία, που μπορεί να είναι οτιδήποτε.  Ακόμη και με μια ταπεινή ταμπουτσιά που θα του αποδίδει τον ρυθμό, μπορεί να χορέψει, να εκφραστεί, να δημιουργήσει...  

Το 1948 σε ηλικία 15 χρονών έρχεται στη Λευκωσία για να μάθει τέχνη.  Πιάνει δουλειά στο επιπλοποιείο του Μηνά Ρωμανού στην οδό Αισχύλου, στη παλιά Λευκωσία.

Το εργαστήρι συνόρευε με την αυλή του Παρθεναγωγείου Φανερωμένης κι ο νεαρός τότε Γρηγόρης από μια αρσέρα  όποτε του δινόταν η ευκαιρία παρακολουθούσε τα μαθήματα Ελληνικών χορών που έκανε μια καθηγήτρια (η Κατίνα Μικελλίδου - Τσιαρτζιάζη) στις μαθήτριες.

Ο Γρηγόρης εντυπωσιάστηκε από την ευρυθμία και το συγχρονισμό στα βήματα καθώς κι από την ομοιομορφία  στις κινήσεις και τις φιγούρες.  Στο μυαλό του καρφώθηκε η έμμονη ιδέα πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει και με τους Κυπριακούς χορούς, τους οποίου μέχρι τότε όλοι χόρευαν ασυγχρόνιστα, χωρίς να υπάρχουν καθορισμένα βήματα ή φιγούρες, πατώντας βέβαια στο ρυθμό της μουσικής αλλά πάντα με στιγμιαίους αυτοσχεδιασμούς.

Οι κυπριακοί χοροί τα πιο παλιά χρόνια ήταν βαθιά ριζωμένοι στην καρδιά του λαού.  Ήταν βίωμα, συνήθεια και τρόπος ζωής.  Δε διδάσκονταν από κανένα.  Οι νεότεροι, όσοι δηλαδή είχαν το μεράκι μέσα τους, παρακολουθώντας απλά τους πιο παλιούς και θέλοντας να τους μοιάσουν, μιμούνταν τις κινήσεις τους και πατώντας στο ρυθμό, αυτοσχεδίαζαν με βήματα και φιγούρες που δεν  είχαν όμως καμιά συνοχή μεταξύ τους.  Έτσι ήταν η τάξη των πραγμάτων εκείνα τα χρόνια.  Κι έτσι μεταφέρονταν οι γνώσεις από γενιά σε γενιά, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '50.  Μέχρι δηλαδή την τελευταία γενιά των μεγάλων λαϊκών χορευτάδων.

Οι νεότεροι μάθαιναν να χορεύουν παρακολουθώντας και αντιγράφοντας τους παλαιότερους αφού δεν υπήρχε άλλος τρόπος να μάθουν. Άλλωστε ούτε κανείς μπορούσε να διδάξει μέχρι τότε κυπριακούς χορούς για τους λόγους που αναφέραμε πιο πάνω.

Στο νεαρό Γρηγόρη γεννήθηκε τότε η ιδέα να δοκιμάσει ο ίδιος να διδάξει, μιμούμενος τα όσα έβλεπε στην αυλή του Παρθεναγωγείου.  Κατάλληλος χώρος και προζύμι για τους πρώτους του «μαθητές» η ΑΟΝ στη οδό Ιπποκράτους όπου μαζεύονταν πολλοί προοδευτικοί νέοι και έκαναν μαθήματα μουσικής, θεάτρου, τραγουδιού κ.α.