του Γιάννου Δημητρίου

Τιμούμε την μνήμη των δολοφονηθέντων συγχωριανών μας από τα Τουρκικά στρατεύματα κατοχής και υποκλινόμαστε  μπροστά στα ιερά λείψανά τους.  Αποτίνουμε φόρο τιμής στη δική τους θυσία και σ' αυτή των οικογενειών τους.  Η σκέψη μας οδηγεί στις χαροκαμένες μάνες και συζύγους που δάκρυσαν τα βράδια μπροστά στο άδειο από τη θέση τους τραπέζι, που βούρκωσαν τα πρωϊνά  για τη δική τους απουσία, στα παιδιά τους που στερήθηκαν την παρουσία τους, που μελαγχόλησαν στη δική τους τη γιορτή, στο δικό τους γάμο.

Παπά μου, ο γιος σου ο Γιώργος είμαι δεν με γνώρισες ούτε σε γνώρισα.  Γεννήθηκα λίγους μήνες μετά τον θάνατό σου...

Και αυτό μου προκαλεί 3 συναισθήματα, λύπη, θυμό και στο τέλος ευτυχία.

Λύπη νιώθω γιατί ποτέ δεν σε είδα, δεν σου μίλησα, δεν σε αγκάλιασα, δεν γελάσαμε, ούτε και τσακωθήκαμε σαν πατέρας με γιο.

Θυμό γιατί να ζήσω εγώ και η υπόλοιπη οικογένεια μας χωρίς την παρουσία σου, την συντροφιά σου, την αγκαλιά σου, το γέλιο σου και το κλάμα σου στην ζωή μας.

του Κώστα Χρ. Τζωρτζή

Γύρω στις 2 μ.μ. της 14^ης Αυγούστου 1974 όλη η οικογένεια μας ήταν στο σπίτι, εκτός από τον μικρό μου γιο που ήταν στρατιώτης. Ο άλλος μου ο γιος, ο Κυριάκος, βρισκόταν σε διπλανό δωμάτιο και κοιμόταν. Είχε στρώσει μια κουβέρτα πάνω στα μάρμαρα και έπεσε να κοιμηθεί χωρίς να βγάλει τα ρούχα και τα παπούτσια.