Άσσια που με ανάθρεψες

Άσσια που σε κουρσέψασιν, Άσσια αγαπημένη,
Τ' Αυγούστου δεκατέσσερις τζι είσ' αλυσοδεμένη.
Ήσουν για μας το καύχημα, της Μεσαρκάς καμάρι,
μα τώρα σκλάβα σε κρατά του Τούρκου το ποδάρι.

Άσσια που με ανάθρεψες πάντα θα σ' αγαπάω,
όσ' αναπνέω τζι όσο ζω, ποττέ δε σε ξεχνάω.

Του Άγιου Σπυρίδωνα, του Κκάσιαλου η μάνα,
πεσόντων τζι αγνοούμενων - γι' αυτούς κτυπά καμπάνα-
του Τάσσου Παπαδόπουλου, του υποστρατήγου Φώτη,
κοίτα πώς σε κατάντησαν, σαν ήσουν πάντα πρώτη.

Όσα τζιαι να μου τάξουσιν εσένα μόνο θέλω,
σε προσκυνώ, σε χαιρετώ, σου βγάζω το καπέλο.
Ο πόλεμος μας χώρισε, η προσφυγιά μας δένει,
τζιαι σύντομα θα σμίξουμε, σαν πρώτ'(α) ευτυχισμένοι.

Ν' ανάψω το κεράκι μου, το έχω καημό μου,
τ' Αη-Γιωρκού τη μέρα του, του Τίμιου Προδρόμου,
στον Άγιο Θεόδωρο, στης Παναγιάς τη χάρη,
στον Άγιο Σπυρίδωνα, προτού Χάρος με πάρει.

Να κάμω τον περίπατο στη σιερόστρατά σου,
στον Κάμπον τζιαι στον Τράχωνα να δω τα χώματά σου.
Να πάω στο σχολείο μου, στο σπίτι το δικό μου,
στους τάφους των προγόνων μου να πω το βάσανό μου.

Άσσια που με ανάθρεψες, πάντα θα σ' αγαπάω,
όσ' αναπνέω τζι όσο ζω ποττέ δε σε ξεχνάω...

Άσσια μου πονεμένη

Άσσια, που μας ανάγιωσες, Άσσια μου πονεμένη,
δε σε ξεχνούμε μεις ποτέ, σε σε ο νους μας μένει.
Ήρθαμε δω και σήμερα, στη μνήμη σου και πάλι,
λόγια να σου χαρίσουμε, μικροί, μα και μεγάλοι.

Ήσουν για μας η μάνα μας, ήσουν για μας καμάρι,
και όσα χρόνια κι αν διαβούν, θα 'σαι για μας φανάρι,
για να φωτίζεις συνεχώς το δρόμο όπου πάμε,
εσένα να 'χουμ' οδηγό εκεί που τριγυρνάμε.

Αύγουστο μήνα φύγαμε, μας διώξαν με τη βία
κι η προσφυγιά μάς πότισε φαρμάκι, δυστυχία.
Εσένα δεν ξεχάσαμε, στο νου μας πάντα θα 'σαι,
περίμενε και θα 'ρθουμε, μην κλαις και μη λυπάσαι.

Κι αν το κορμί σου κούρσεψαν, το πάτησαν οι ξένοι,
το Γολγοθά η Ανάσταση πολύ δεν περιμένει.
Θα 'ρθούμε να γιορτάσουμε Χριστούγεννα και Πάσχα,
στις εκκλησιές να ψάλλουμε, "Άσσια, και συ ανάστα".

Τα σπίτια μας να πάρουμε πίσω και τα χωράφια,
τις εκκλησιές, τους δρόμους μας, που Βατυλή ως Αφάνεια.
Όλοι μαζί να ζήσουμε σαν πρώτ' αγαπημένοι,
Ασσιώτες να λεγόμαστε, στην  Άσσια γεννημένοι.

Άσσια, δε σε ξεχάσαμε, Άσσια μου πονεμένη!
Και το μαχαίρι απ' την καρδιά όπου και να 'ναι βγαίνει.
Μαζί σου θα γιορτάσουμε, με τους Αγίους αντάμα,
αυτό σου υποσχόμαστε, σου κάνουμε το τάμα.